เมื่อไรที่หัวใจเราอ่อนล้า

คือเวลาที่ใจเราอ่อนไหว

กอดตัวเองไม่มีใคร ไม่เห็นเป็นไรแค่นี้

ไม่ว่าเราจะพบอะไรจะเจอกับวันที่รายหรือดี

ใจก็ยังคงพร้อมจะมีความเหงาเป็นเพื่อนเคียงไป

 

บนทางเดินที่เราเคบหกล้ม

ทำให้ใครบางคนนั้นหล่นหาย

ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ

มีวันที่ลมหนาวพัดมา

และก็มีวันที่ฝนพรำ

วันเดือนปียังหมุนประจำ ฉันเหงาก็ยังต้องเดินต่อไป

 

ไม่รู้... ไม่รู้ต้องเดินไปเมื่อไหร่

เหงา... ทั้งที่ไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะโลกมันกว้างไป

หัวใจก็เลยเหงาๆ

แต่ยังยิ้มและยังไม่เศร้า กอดความเหงาไว้กับใจ